معرفي موسس و بنيان گذار بنياد فرهنگي البرز

معرفي موسس بنياد فرهنگي البرز
حسینعلی البرز فرزند مرتضی البرز آشتياني (ضياء الدوله) در سال 1285 شمسی در تهران (خیابان جمهوری اسلامی فعلی) و دریک خانواده خوشنام متولد شد.

در سن دوسالگی مادرش را از دست داد. درسن 7 سالگی وارد مدرسه قزاقخانه که در آن زمان روس­ها تاسیس کرده بودند، شد و بدین ترتیب با زبان روسی آشنا گرديد .

فارغ التحصیلان مدرسه قزاقخانه الزاماً ميبايستي به خدمت ارتش در مي­آمدند و از آنجائیکه ایشان تمایلی به ورود در ارتش نداشتند با رضایت پدر تغییر رشته داده و وارد کالج البرز شدند. در آنجا مرحوم البرز با بهره­مندی از هوش سرشار و  استعداد بالا خيلي زود با زبان انگلیسی آشنا شدند.

 

 

درکالج البرز یکی از استادان زبان انگلیسی که ریاست کالج را نیز به عهده داشت فردی بود بنام دکتر سموئیل­ جردن كه با  سخت کوشی، رفتار مؤدبانه وگفتاری همراه با ادب و مهرباني تاثیرات فراوانی بر زندگی مرحوم البرز گذاشتند ومرحوم البرز در خاطرات و مثال­هايش بسيار از ايشان ياد ميكردند و كتابخانه دكتر جردن را به ياد ايشان تاسيس كردند.

در سال 1304 شمسی با اخذ دیپلم از کالج البرز فارغ التحصیل شده و با تسلط به  زبان انگلیسی بعنوان مترجم وارد وزارت مالیه (دارایی فعلی) شدند .

پس از مدتی به سبب بیماری برونشیت وتجویز پزشک به خوزستان منتقل گرديدند، خواسته­های نامشروعی که خوانین محل در باب نحوه پرداخت مالیات داشتند او را از خدمت در وزارت دارایی منصرف ساخت، از آنجا به تهران باز گشتند و پس از مدتی در وزارت عدلیه بعنوان منشی شعبه اول استخدام شدند.

در سال 1310 بنا به درخواست پدر که آرزوی ازدواج تنها پسرش را داشت با خانمی فهمیده و خدا شناس بنام فخرالزمان ازدواج میکند و حاصل این ازدواج سه فرزند دختر بنام­های ودیعه، طلیعه و منیژه می باشد که آنان نیز افرادی خیر و دارای تحصیلات عالیه در ایران و خارج کشور بودند بطوریکه بارها مرحوم البرز از فرزندان خود با افتخار یاد کرده است مرحوم البرز دربارة دختران خود ميگويد:

«... برای برخی این توهم پیش آمده که من با نهادن همه هستی خود در بنیاد فرهنگی، آنان را از ارث محروم نمودم، اما من ارث با ارزش تری برای آنان باقی گذاشتم "دانش و انسانیت". این دانش را آنان در پناه کوشش های شبانه روزی خود به دست آوردند و انسانیت را از دامن مادری با تقوی و نیک سرشت آموختند.

مهم اینجاست که خود فرزندان من با پرورش صحیح خود احساس کردند که هیچ نیازی به میراث من ندارند. آنها نه تنها به من نیاز ندارند بلکه آنچه را هم من به عنوان جایزه حسن تحصیل سالها پیش به آنها بخشیده بودم و ارزش فعلی آن بیش از 20 میلیون ریال است به میل خود با همان نیتی که داشتم و دارم، وقف هدف بنیاد نمودند و این به راستی باعث سرافرازی من است؛ ...تصمیم گرفتم این ثروت را به جای آنکه در اختیار بازماندگان خویش قرار دهم تماماٌ در اختیار فرزندان وطن که آنان را نیز فرزندان خود می دانم، قرار دهم تا به نحو شایسته­تری به مصرف برسد.»

 

۱۳۹۲/۸/۲۴ بازگشت